Camiñando lentamente, paso a paso, sen saber a onde ir. Desconectar antes que todo empece a dar voltas, me perda e volva a onde xa estiven algún día. Secadra sexan os simples recordos que me atrapan e me morden, que ainda que as marcas non doian, nunca se borran. Secadra foi que xa o viña vir de lonxe. Porque despois de todo dinme conta que máis que todo preciso tempo, preciso entender en que me equivoquei. Catro paredes e un teito xa non son suficientes, preciso ver o ceo claro que perdín de vista, preciso sentir o vento de nordés nas miñas meixelas. Preciso orientarme e saber onde se encontra o este para coñecer por onde se ocultará o sol.
No hay comentarios:
Publicar un comentario