Inevitable.

Din que as despedidas doen, si. Pero son moito máis dolorosas aquelas que son anunciadas de antemán. Non me refiro a cando alguén se vai, se non a cando ti ves que alguén se está a ir. É triste ver como aínda que esteas ao lado de alguén, notes que as distancias invadan todo o aire, que non teñas nada do que falar. Acabas admitindo que xa nada é o que era, as loucuras podense contar cos dedos dunha man, xa non abundan tanto os sorrisos e chega un día no que xa non hai nada que dicir. A maioría das veces dáse un punto de inflexión, no que te decatas de que as cousas se esnaquizaron. Un punto no que te decatas que ao poñer as cartas sobre a mesa, vai dar a partida por perdida. Ese punto no que sabes que non hai modo de volver atrás, ao bordo das vías do puto tren que estaba á espreita, o punto que marca o principio doutra historia. É inevitable.