Ata a lúa e as estrelas, ida e volta, infinitas veces.

Ti, eu e un bo feixe de casualidades, coincidencias e soños. Ti, con esa habilidade innata para que te queiran, e eu, coa miña manía de quererte cada día un pouco máis. Ti e eu, nós.
Perder o tempo non está dentro dos nosos plans e, agora, gustaríame dedicarme a sacarche sorrisos, a pedirche apertas e a roubarche bicos. Prometo disfrutar ao máximo de todas esas casualidades que un destino se propuxo regalarnos. Agora vivo botándote de menos cando te vas e soñando esperta cando chegas. Porque ao teu carón temblo pero lonxe de ti os minutos son eternos. E non penso deixar de soñar, o único que me queda é esperar ó próximo momento no que pares o tempo e me fagas volver a temblar.
O pasado e xunto con el todos os malos momentos deixaron de ter importancia, porque ti lla arrebataches. Dinme conta que me ergueches moitas veces, pero agora estasme facendo voar.
Pasamos por moitas cousas; por pequenos e grandes enoxos, por milleiros e milleiros de sorrisos, por momentos difíciles nos que nos tuvemos que apoiar, por ataques de risa que ainda sigo recordando, por apertas que sempre desexei que foran interminables e por momentos nos que nos quixemos como ninguén o vai facer xamáis. Aquí é onde che digo que foches, eres e o serás todo para min e onde che confeso que pase o que pase entre nos sempre vai haber segundas, terceiras, cuartas e quintas oportunidades. A pesar de que hai medio millón de cousas que nos unen e un millón e medio que nos separan, nós temos a clave para loitar contra o final e crear novos principios. Todo, infinito, xuntos. E é que o de testarudos a nos vainos que nin pintado.
Porque te quero ata a lúa e as estrelas, ida e volta, infinitas veces. Desa forma que poucos coñecen, e a día de hoxe todos queren querer. Encontrar a túa media laranxa é misión imposible, atopar a persoa axeitada é difícil, ou polo menos para min. Costoume ata que souben abrir os ollos e darme conta de que ti estabas ao meu carón.
E aínda que o intentes non, non tes nin idea. Non sabes do que son capaz cando estás preto de min, e moito menos cando estás lonxe. Non lograrías comprender o número de semáforos en vermello que pasaría, os 479876565454324874 pasos da miña casa a túa que recorrería en milésimas de segundo e a xente sobre a que me lanzaría por ser a primeira persoa que viras polas mañás nada máis saír da cama. Que me volvería unha kamikaze tirándome contra todo e rompendo portas ata atopar a correcta que me levara a ti. Que nunca serei capaz de explicarche o que lle ocorre ao meu mundo cando ti pasas cerca.