Simples soños.

Mentres fóra o vento zoa con ansia, tumbada na cama co portátil ao carón,

póñome a escoitar unha simple canción. Simple? Simple sería se cada vez que

a escoitara non me viñera él a cabeza, o seu xeito de facerme rir, a súa maneira

de abrazarme ou de collerme as mans, a súa perfecta imperfección. Gústariame

poder decir que es meu, mais posiblemente nunca o serás. Aínda así os seres

humanos mantémonos a base de soños, e ti, nestes intres es o que me mantés

ahí, coa cabeza erguida e cun sorriso case permanente, ti es un SOÑO.