Ata a lúa e as estrelas, ida e volta, infinitas veces.

Ti, eu e un bo feixe de casualidades, coincidencias e soños. Ti, con esa habilidade innata para que te queiran, e eu, coa miña manía de quererte cada día un pouco máis. Ti e eu, nós.
Perder o tempo non está dentro dos nosos plans e, agora, gustaríame dedicarme a sacarche sorrisos, a pedirche apertas e a roubarche bicos. Prometo disfrutar ao máximo de todas esas casualidades que un destino se propuxo regalarnos. Agora vivo botándote de menos cando te vas e soñando esperta cando chegas. Porque ao teu carón temblo pero lonxe de ti os minutos son eternos. E non penso deixar de soñar, o único que me queda é esperar ó próximo momento no que pares o tempo e me fagas volver a temblar.
O pasado e xunto con el todos os malos momentos deixaron de ter importancia, porque ti lla arrebataches. Dinme conta que me ergueches moitas veces, pero agora estasme facendo voar.
Pasamos por moitas cousas; por pequenos e grandes enoxos, por milleiros e milleiros de sorrisos, por momentos difíciles nos que nos tuvemos que apoiar, por ataques de risa que ainda sigo recordando, por apertas que sempre desexei que foran interminables e por momentos nos que nos quixemos como ninguén o vai facer xamáis. Aquí é onde che digo que foches, eres e o serás todo para min e onde che confeso que pase o que pase entre nos sempre vai haber segundas, terceiras, cuartas e quintas oportunidades. A pesar de que hai medio millón de cousas que nos unen e un millón e medio que nos separan, nós temos a clave para loitar contra o final e crear novos principios. Todo, infinito, xuntos. E é que o de testarudos a nos vainos que nin pintado.
Porque te quero ata a lúa e as estrelas, ida e volta, infinitas veces. Desa forma que poucos coñecen, e a día de hoxe todos queren querer. Encontrar a túa media laranxa é misión imposible, atopar a persoa axeitada é difícil, ou polo menos para min. Costoume ata que souben abrir os ollos e darme conta de que ti estabas ao meu carón.
E aínda que o intentes non, non tes nin idea. Non sabes do que son capaz cando estás preto de min, e moito menos cando estás lonxe. Non lograrías comprender o número de semáforos en vermello que pasaría, os 479876565454324874 pasos da miña casa a túa que recorrería en milésimas de segundo e a xente sobre a que me lanzaría por ser a primeira persoa que viras polas mañás nada máis saír da cama. Que me volvería unha kamikaze tirándome contra todo e rompendo portas ata atopar a correcta que me levara a ti. Que nunca serei capaz de explicarche o que lle ocorre ao meu mundo cando ti pasas cerca.

É unha loucura.

Sí, teñoo claro que non son todo o querida que pensaba. Pero son o suficientemente querida como para estar nas nubes. Un sitio brando, acolchado, donde cada golpe é insípido, coma se nada. Unha cabina insonorizada, donde se fan oídos xordos a palabras necias. Un lugar onde ninguén ignora a ninguén, simplemente se demostran os sentimentos. Un espacio onde existe o vermello paixón, o verde esperanza, o branco da paz. Non é idílico, é superior a iso. Estou soa, teñoo admitido, pero aquí non existe ese sentimento, porque sempre vai haber alguén que te faga rir.

Non esperaba nada, e chegaches ti.

A maioría das veces non sei como explicarche que todo o que fago é porque te quero demasiado. Quizais máis do que debería ou menos do que tería que facelo. Pasa o tempo, e sigome estremecendo cada vez que te sinto cerca, supoño que por puro instinto. Non sei dende que tan alto saltaría un precipicio se ti me esperas abaixo e me pides que te acompañe. E non sei se o que fago o fago mal, se fago demasiado ou se me falta moito para cumplir as túas espectativas.

Creo que son un touro.

Independencia absoluta. Soíña como, mastico e trago. Que ninguén tente dixerir por min, total son bastante forte. Aparento fraxilidade, son de material lixeiro, adoito ser sensible ao tacto, mais son dura como un diamante, irrompible coma o ferro, maciza como un tanque, ainda asi podes xogar conmigo que non disparo, simplemente ignorarei todo feito.
Por último cabe recordar a diferencia entre rir e sorrir, non son o mismo soamente comparten letras. O sorriso cala, a risa berra. O sorriso escoita, a risa fala. O sorriso medra paseniñamente, a risa estoupa e volve encoller. Intento descifrar porqué abunda tan pouco o sorriso frente ao gratis que é.
Simplemente digo, que eu ríome moitas veces.

Xunto ela, calquera día é especial.

Ela é das persoas que a súa cara o reflexa todo, dende a alegría ata o enfado. En certos aspectos é algo extremista, ou non che di nada ou cho di todo a berros. Se ten que ser realmente honesta, vaino ser, e máis se llo pides ti. Aínda así pode ser moi compasiva e agarimosa. Definitivamente non lle gusta facer o que non quere que lle fagan. As inxustizas/falsidades sácanas das súas casillas, altérana e póñenlle os nervios a flor de piel. E é que dos nervios, xa non ten cura. Ela usa a ignorancia como escudo persoal. Odia indiscutiblemente a aquelas persoas que teñen o don para arruinar os seus mellores días, e máis ainda aos que lle empeoran os malos. Ela é tola por naturaza, inqueda e orgullosa. Nunca faltan as súas ironías nin o seu sentido do humor. É desas persoas que lle pasa todo o que non lle pasa a ninguén máis. Encárgase de manter todo baixo control ou polo menos eso che fai crer. Sabe que para actuar hai que pensar primeiramente en frío. Como a todos, non lle gustan as situacións que a poñen entre a espada e a parede. Ela nunca vai ocultar a súa angustia nin as súas bágoas, ainda que faga o imposible por contelas. Polo xeral, finxe ser forte para non demostrar as súas debilidades, pero por dentro, e non tan dentro, é un anaquiño de pan. É a rapaza máis doce do mundo, cando quere. Non xulga a ninguén sen primeiro coñecelo. Brinda segundas, treceiras e ata cuartas oportunidades. Confía demáis, quizáis por iso leve tantas decepcións. Regala a súa amizade a quen queira coidala.
Esto e moito máis é o que a fai única, diferente ao resto. É do mellor, que ninguén lle faga pensar o contrario, senón veraas comigo. É unha amiga insustituible, sen data de caducidade. A nosa non é unha amizade común, para nada. Comezou sen darnos conta, avanzou pouquiño a pouco, moito e aquí estamos. Pode que as palabras as acabe levando o vento, pero estas quedaranlle ben gardadiñas ahí, dentro dunha caixiña: Espero poder contar con ela sempre, co seu apoio incondicional. É un piar fundamental para min, sen ela perdería o rumbo.

Continuará.

A contradición máis grande que existe, sentirme atada pero a vez libre, máis libre ca nunca. Que alguén sexa capaz de elevarme ata o ceo, e que en cuestión de segundos me faga morder as nubes. Que ese alguén sexas ti. Darcho todo, queira ou non. Facer todo eso que un mismo di que nunca fará, nin sequera por amor. Cumplir cada unha das promesas que nos facemos. Xuntos, correr riscos e camiñar a cegas. Encontrarlle o placer ao ir en contra da corriente. Vivir nunha continua burbulla de felicidade.
O noso é un libro cheo de historias sen final, con puntos suspensivos e moitos continuará. Un sempre non é eterno, pero pode durar máis do que un espera.

Aquela

Hai quen di que as mulleres cando son amigas son insoportables, pois concordan unha ca outra perfectamente e non se despegan. A vida preséntanos milleiros de persoas e cada unha ven a cumplir un papel diferente nas nosas vidas. Todas aquelas quedan na nosa memoria, nos nosos hábitos, nas nosas fotos. Ti para min, xa dende pequeniña, foches o meu todo, a mellor. Aquela coa que andaba do brazo todos os días. A quen lle contei o primeiro rapaz que me gustou. A que me da consellos de roupa, persoas, peinado e comportamento. Aquela coa que compartín cama infinitude de veces. A quen lle conto absolutamente todo, e coa que me sinto totalmente entendida. Aquela que me repite ata a saciedade que deixe de comer nas unllas. Aquela que me abrazou en silenzo e me escoitou chorar. Aquela coa que compartín o mellor de min. Aquela que foi e sigue sendo unha irmá para min. Aquela que é boa compañía ata cando o plan é "non facer nada". Unha das mellores amigas que é simplemente "aquela".

Sinxelamente, el.

Por se acaso se che olvida, adoro a forma coa que acaricias a miña pel, o meu cabelo, as miñas mans. Adoro eses ollos que regalan paz costantemente. Ese sorriso que me trae de volta a este mundo cando estou completamente perdida nas miñas cousas. Esas palabras de amor que son suspiros eternos, soplos de vida. Esa mirada que promete soños infinitos e ilusións que algún día cumpliremos. Esas loucuras que me poñen nerviosa e cuando se che da por non parar de decirme que me queres. Ou esa manía de comerme a bicos e non deixarme respirar nin un so segundo. Esa forma tan natural de amar a alguén e a túa maneira de entregarte en corpo e alma. Esa dozura íntima cando dis que me pertences e me prometes que o noso será para sempre.

Non teño sono, soño esperta.

É en dias coma hoxe, nos que te das de conta de que todo che vai ben, nos que non precisas máis. A perfección non existe, polo tanto non podo afirmar que esta época sexa idílica, o que si podo afirmar que me apetece rirlle ao destino, mostrar que estou contenta, que a pesar de non ter o que quero aprendín a ser conformista, de tal xeito que o que poseo nestes intres éme totalmente suficiente para asegurar que son inmensamente feliz. Pasar de todo, despreocuparte, saber o que realmente é importante, saltar, berrar, bailar, desafinar intentando cantar, chorar de risa, bicar, abrazar. Que vexan como sorrío, síntome imbatible, e o mellor de todo gústame sentilo.

O meu todo.

Agora sei que eres ti a sorte do meu destino. Non quero a ningún outro, non preciso a ningún ninguén, solo a ti.
Non entendo como unha persoa insignificante tal vez para o mundo, poda chegar a ser o meu propio mundo. Queres que che diga algo? A vida só se vive unha vez, e eu quero vivila contigo.

Afortunada.

Aparecío un día calquera, nun deses no que a monotonía se apodera de cada rincón e chega algo que rompe totelmente con todo eso. Ela foi ese algo. Co seu característico sorriso e as súas ganas tolas de vivir irrumpío no meu mundo e, nun intre, fixo que este quedara patas arriba. Estaba tola, tola de remate, e aínda o segue estando. É a hiperactividade concentrada nunha única persoa. Foi ela quen, cada día, me animou a seguir adiante e a continuar loitando polo meu soño que, sin saber nin siquera como, se volvío totalmente real. Acompañoume día si e día tamén por un camiño duro e complicado, dándome a man en cada pendente e contando chistes malos constantemente para amenizar o dolorosa traxecto. E é que un minuto aburrido, ao seu carón convírtese nunha hora de sorrisos aseguradas, de momentos desos tontos que, sin saber porqué, recordas toda a túa vida. Así, cada instante con ela foise creando algo tan forte que nin sequera poderías ser capaz de imaxinalo.
Convertiuse nesa clase de amiga que permanece ao teu carón baixo todo pronóstico. Ela é así. Dese tpo de persoas que costa atopar, pero que chega e, cando eso ocurre, é para sempre. é esa persoa a que lle fixen prometer que non me olvidaría, e a mesma que, a día de hoxe, aínda non rompeu a promesa.
¿Sabes? Din que as pequenas cousas crean grandes recordos. Tan só polo corazón tan inmensamente grande que ten, ela non se pode considerar unha cousa pequena, asegúroo. Pero é certo que todavío creou algo máis grande comigo: unha historia. Unha historia digna de ser contada, con altibaixos como outras tantas, pero con moitísima amizade e cariño que fan do demáis un mero bache no noso camiño xuntas.
A distancia e o tempo sempre xogan malas pasadas rompendo lazos que criamos unidos e distanciando persoas que loitaban por non separarse nunca. No noso caso, é certo que houbo cambios, e seguiraos habendo, se son sincera. Pero pasou moito tempo, e ela segue ahí, ao pé do canón, ao igual que o primeiro día.
Non todos temos a sorte de atopar a alguen así, pero aseguro que os afortunados, o somos de por vida.