É curioso como, cando xa deixaras de crer nos momentos perfectos, estes conseguen, en apenas cuestión de meses, materializarse na túa vida e todos a partir dunha única persoa. É bonito ver como el se converteu no comezo desa clase de días que, por moi monótonos que parezan ao principio, sempre acabarán por sorprenderte, porque el nunca deixa de facelo. E, o mellor? Sen dúbida, o oco que conquistou na túa vida, en cada mínimo detalle dela, no que nunca vai deixar de estar presente. Tanto lugares, coma obxectos, coma sorrisos perdidos por rúas escondidas, ou cóxegas na cama. Todo iso queda gardado, e ti non deixas de vivilo co maior dos sorrisos e unha esperanza que ninguén consegue desprazar. Porque sabes que el conseguiu o que nunca ninguén antes lograra: namorarte.
