Aspirar alto.

Esa puta tendencia a iluminar os meus ollos cunhas palabras bonitas que saen

dunha boca un tanto especial. Ese sorriso idiota, porque por un instante te sintes

ben. Si, será a falta de costume, non estar afeita a que che ofrezan. Sempre ter

que ofrecer. Nestes momentos máis ca nunca preciso sentar a cabeza mirar ao

meu redor e demostrar que ainda que a carne sexa débil, o que conta é o poder

da mente. Non ter o que queres obrígate a conformarte co que che ven. Pero

nesta ocasión creo que a mellor solución é aspirar alto. Dá igual se paso fame por

aspirar a comer doce. Non importa a soidade por aspirar a vivir en tribu. O que

importa é non caer, ser forte. Por ahí din que merezo algo mais ca un cadelo malo,

e terán razón e todo.