E así, supoño, que a situación podería cambiar, pero polo momento non o fai, e por
máis que queira, seguirá sendo así ata que chegue o momento. Ese momento no
que lle bote un par de collóns para afrontar a situación e sepa o que pensa a outra p
ersoa. Mentras tanto, pasa o tempo, cada semana, cada día, cada hora, cada
minuto, cada segundo confío en que sexa él quen tome a iniciativa, pero no fondo
sei que o único que nos une é amizade, moi boa, pero ao fin e ao cabo, unha
simple amizade. E é que pouco a pouco, dende que o coñecín sinto dentro de
min que é algo especial. Estou así por non dicir o que sinto, con só un puñado
de palabras que saliran da miña boca, todo cambiaría, pero non saber se o faría
para ben ou para mal, oblígame a manter a boca pechada. Caen as follas como
caen os meus soños, resbalando antes as miñas narices con gotas de auga que
semellan bágoas.
No hay comentarios:
Publicar un comentario