Palabras que tentan animar, máis ben mentiras que desexan ser verdade.
E ti sumisa nun mundo no que quixeras non estar. Cántas veces non desexaches
cambiarte de pel? Tornarte noutra persoa? Poden decir que me queixo de vicio.
Sí, esa xente que lle tocou unha vida ben máis complicada. Mais eu penso que o
meu pensamento fráxil, que nunca cesa de traballar, non está preparado para o
mínimo e por iso os penares que para uns chegan a ser tonterías para min son
montañas imposibles de escalar, carreteras sen saida ou ben direccións prohibidas.
E namentras eu mostro un sorriso falso o meu caletre mantense alí baixo a lúa
e as estrelas, baixo un monte de falsas palabras bonitas que cheguei a creer.
Seguir dándolle tempo, sei que non esquecerei, pero si superarei. Son outra,
diferente, distinta, non penso igual, non actúo igual, desganada, desmotivada.
Ao mellor isto é o que precisaba. Quero creer no destino, se penso que isto
foi por algún outro motivo, derrúbome de novo. Non estamos para esos trotes.
No hay comentarios:
Publicar un comentario