Admítoo, gústame chorar de vez en cando. Xa non solo por tristeza, senón tamén por necesidade. Necesidade de desafogarse, de descargar a tensión acumulada e deixar escapar todo o que ronda esta cabeciña. E é entón, so entón, cando consigo entender porque me pasa o que me pasa. Comprendo que os problemas non veñen por simple capricho, senón que detrás deles hai razóns. Que quizáis teña que plantearme un cambio. E como todo o mundo, eu tamén odio os cambios. Danme medo, polo simple motivo de descoñecer o descoñecido.
No hay comentarios:
Publicar un comentario