Moi lonxano

Hoxe parei o tempo, quedei suspendida no aire, mirei como as chamas devoraban a madeira e deixei de funcionar, pulsei no meu interior o "modo avión". Necesitaba parar, evadirme e mirar cos ollos pechados qué é o que hai dentro de min, en qué me convertín, quen son e quen quero chegar a ser. Non son mais que sombras que aparecen cando a luz se apaga, non son mais que nada. Teño decesete anos, aspiracións de nena descerebrada e medio millón de ilusións no peto. Teño unha bandada de paxaros na cabeza, mil sorrisos a punto para disparar a calquera, e un par de chistes gardados na manga. Son unha mais, non teño nada especial pero, pola contra, síntome tan única e distinta a veces que creo que veño dun lugar moi lonxano.