Gostar de,

As sinais, as fresas e a túa forma de mirarme. Encántanme as tardes na praia nas que mirabamos as nubes e as dabamos formas imposibles. Tamén me encantan os xeados de Nestle e os Kinder Sorpresa. Os grumos do Colacao , e a escuma do mar. Gústame Pocoyó e Winnie de Pooh. Xogar ao monopoly e escoitar o son da túa voz. Os bombóns de chocolate e abelás, escribir sen ter ningunha razón, intentar sorrir aínda cando non haxa motivo e bailar cando empeza a soar a música. As películas estúpidas que me fagan rir, as gomas de mascar de fresa, as piruletas grandes e de cores, os debuxos parvos que decoran os meus libros, as novelas románticas e os trabalinguas que sempre digo mal. As cancións cunha letra especial e os reloxos que non funcionan, porque me deixan mais tempo para esta ao teu lado. Tamén me encantan os beizos vermellos, os rotuladores de cores, as camisetas de manga caída e as carapuchas. A música e a cor negra. Os marcos de cores e as imaxes abstractas.
E que non se me esqueza! Gústame explotar as pompas de aire dos plastiquiños de protección. Debuxar corazóns na area e escribir o meu nome en todas partes. E como non, apaixónanme as sorpresas e as palabras que cada día me regalas. Gústanme os sombreiros e as gorras e coleccionar un montón de pulseiras. Gústame sacar fotos, e editalas ata que me queden perfectas. Tamén me gusta dar puñazos ao aire ata desafogarme por completo. As sudadeiras cun talle maior á miña, levar lazos ou flores no pelo e como non é de estrañar, cantar na ducha.

Son recordos que non se evaporan.

Rematamos un ano cheo de sorpresas, cousas inimaxinables, soños sen cumprir, palabras caladas, enfados e apertas. Rematamos un ano de cambio, de reflexión e de aprendizaxe.
Cambios nas amizades, amizades que fixeron dano e decidimos deixar atrás, amizades perfectas que conservaremos o resto das nosas vidas, amizades que nos enganaron durante moito tempo, que criamos para sempre e resultaron ser unha perda de tempo, amizades que pensabamos que nunca ían xurdir, que xamais coñeceriamos a esas persoas que acabarían sendo como irmás.
Amores imposibles, frechazos instantáneos, amores de engano. Tamén xurdiu o amor, ese imposible de esquecer, que che conxela ese instante no que o bicas, que desaparece todo ao teu arredor e tan só estades ti e el. El, o mais importante deste ano.
Eu cambiei neste ano, pero ti cambiaches tamén. É cousa da idade. Cambiamos e volvemos cambiar, quizais non nos decatemos pero facémolo. É inútil negalo. E é que, con dezasete anos, que esperas?
Aconteceron moitas cousas. Demasiadas pelexas que nunca máis se repetirán, moitas risas que irán a máis, bágoas que decido enterrar. Estúpidos comentarios que xa me dan igual, si, danme igual porque aprendín a quererme tal e como son, aceptándome cos meus defectos e as miñas virtudes e que se a alguén non lle gusta, que non mire! Pero non o aprendín soa, tivéronme que axudar, e a todos eles Grazas.
Aprendín que as persoas ás que menos atención prestamos, ás veces, son as que máis preto estarán de nós. Aprendín que sen amigos unha persoa non é nada, todos necesitamos un equipo que nos suxeite se imos caer, que nos faga ver que diante temos a pedra coa que sempre tropezamos.
Aprendín que as cousas chegan cando chega o momento, que non habemos de acelerar o paso do tempo porque máis tarde traerá consecuencias.
E o máis importante, aprendín que a felicidade está ao alcance de todos e que para cambiar o mundo antes debo cambiarme a min mesma.
Grazas a todos polo marabilloso ano 2011 que me destes, porque cada un fixo que un momento sexa impresionante. E, momento a momento, remátase xa o 2011.

Xoves, que está no medio.

Creaches un camiño, estableceches o teu propio destino sen darte de conta. Todo é porque antes foi, porque ti mesma quixeches que fora. Non hai volta atrás. Nese camiño perdeches miles de cousas importantes e gañaches outras moitas que pode que non o fosen tanto. Que máis da? Ao feito peito. Non importa que crearas un futuro incerto e escuro o que importa é que no teu pasado deixases marca, que ainda que só fose un intre foras importante. Se todo pasou como pasou foi porque xa estabas demáis.

Moi lonxano

Hoxe parei o tempo, quedei suspendida no aire, mirei como as chamas devoraban a madeira e deixei de funcionar, pulsei no meu interior o "modo avión". Necesitaba parar, evadirme e mirar cos ollos pechados qué é o que hai dentro de min, en qué me convertín, quen son e quen quero chegar a ser. Non son mais que sombras que aparecen cando a luz se apaga, non son mais que nada. Teño decesete anos, aspiracións de nena descerebrada e medio millón de ilusións no peto. Teño unha bandada de paxaros na cabeza, mil sorrisos a punto para disparar a calquera, e un par de chistes gardados na manga. Son unha mais, non teño nada especial pero, pola contra, síntome tan única e distinta a veces que creo que veño dun lugar moi lonxano.

Váiseme o tiempo pensándote.

Por casualidade esa mítica canción volveu soar. Recordas, revives cada bico, cada aperta, cada aloumiño, volves escoitar cada un dos quérote, eses ''eres a mellor, única e especial''. Pechas os ollos e mentres pensas nese momento que nunca se che vai esquecer, notas como se che pon a pel de galiña. Comprobas que, eso que foi aínda sigue sendo. No fondo gústache seguir sentíndoo. Estreméceste. Abres os ollos e daste de conta de que mentres ti te evadiches xa soaron como unhas cinco cancións máis.

Agora sí, son.

Devenir. Nada é o que era, todo mudou. O tempo fixo o seu traballo. Un mundo equilibrado é aquel no que cada cousa, cada persoa está no seu sitio. O ar pasa por diante nosa deixando as nosas faces abraiadas, a choiva esvara pola nosa pel aportándolle un minimo de humidade e eu xa actúo como realmente o sinto en cada intre. Xa non río por rir, xa non choro por chorar, xa non bailo por aparentar. Agora disfruto cada sorbo de tequila, sufro cada bágoa e sorrío con cada palabra que fai que o meu mirar se acenda. Fun, son e serei o que tiña, teño e terei que ser e ao que non lle guste pois azúcar era non?