Cando o vento zoa, forte, levando consigo todo o que pode e máis. O meu corpo estremécese, sinte medo, tembla. Tápaste con todas as mantas, pechas os ollos, forte. Creo que nese intre si se sente soidade, morriña. Falta algo ao teu carón, algo que non tes nin vas ter, sábelo. É lóxico. A perfección non existe. Os finais donde se comen perdices, tampouco. Só se me ocurre pensar, entre batida e batida de vento, carpe diem. Que o que quero agora vouno disfrutar agora, sen pensar nun máis alá. Que non sei o que é o correcto, pero tampouco quero sabelo. Éxtasis é eso que sintes cando os sorrisos invaden a túa face. A min pásame. Se non é o correcto, qué máis da? Cada amencer vale a pena. Se o futuro ven mollado, con choivas de bágoas abundantes e ceos anubrados, deixao vir. Cada un destes sorrisos será compensado cunha desas bágoas. Din que a vida son dous días, eu polo de agora sigo querendo rir, din que me favorece.
No hay comentarios:
Publicar un comentario