Por facelo a miña maneira.

Cada vez teño máis claro que son un ser humano en toda regla, que tropezo unha

dúas, tres e ata cen veces na mesma maldita pedra. Visto o visto, creo que xa

non ten remedio, xa vou tendo claro que seguirei e seguirei tropezando, pero

tamén teño claro que me erguerei con máis e máis forza de cada vez.

Quizáis o meu erro sexa que marco metas demasiado fóra do meu alcance.

Quizáis o que debería facer é poñer unha venda nos ollos e comezar a correr,

correr todo o rápido que poida, sen temer ao cansancio, sen temer a caer,

correr ata que a meta apareza no meu camiño. Cando apareza frearei, sacarei a

venda e comezarei a vivir iso que todo o mundo espera.