Que se quede mudo ese espertador, prefiro seguir soñando.

Non son unha entre un millón, non. Son unha máis entre centos. O que quero non podo telo, o que teño non o sei querer. Non me entendo nin a min mesma, sempre me saco de quicio. Non me tentes que entro ao trapo. Busco madrugadas nas que comparta almofadas. Nácese e mórrese só, pero contar con alguén na metade do camiño, é seguro. Aínda que para sempre é moito tempo e unha noite é pouco rato, tenta atopar o término medio. Porque teño moi claro que son pouca cousa e dubido se o meu corazón che importa, moitas veces non sei decir que non a miña ultima copa. Non sei qué cojones facer conmigo. A la buena de dios.