Sinxelamente, el.

Por se acaso se che olvida, adoro a forma coa que acaricias a miña pel, o meu cabelo, as miñas mans. Adoro eses ollos que regalan paz costantemente. Ese sorriso que me trae de volta a este mundo cando estou completamente perdida nas miñas cousas. Esas palabras de amor que son suspiros eternos, soplos de vida. Esa mirada que promete soños infinitos e ilusións que algún día cumpliremos. Esas loucuras que me poñen nerviosa e cuando se che da por non parar de decirme que me queres. Ou esa manía de comerme a bicos e non deixarme respirar nin un so segundo. Esa forma tan natural de amar a alguén e a túa maneira de entregarte en corpo e alma. Esa dozura íntima cando dis que me pertences e me prometes que o noso será para sempre.