É unha loucura.

Sí, teñoo claro que non son todo o querida que pensaba. Pero son o suficientemente querida como para estar nas nubes. Un sitio brando, acolchado, donde cada golpe é insípido, coma se nada. Unha cabina insonorizada, donde se fan oídos xordos a palabras necias. Un lugar onde ninguén ignora a ninguén, simplemente se demostran os sentimentos. Un espacio onde existe o vermello paixón, o verde esperanza, o branco da paz. Non é idílico, é superior a iso. Estou soa, teñoo admitido, pero aquí non existe ese sentimento, porque sempre vai haber alguén que te faga rir.