Non se ve, é demasiado grande.

Por enriba de todo esto que estás a ver, as cores, o teu ordenador, o espacio que te rodea. Por enriba de todo eso que pode estar escoitando, a música, o son das teclas ou a túa nai berrando. Moi por enriba hai algo invisible. Ninguén o ve, pero está ahí. Sabes que se non estivera ti non serías ti. Só serías simple pó, que se desfai co vento. Pero polo de agora eres ouro macizo, ao decir isto teño en conta que non todo o que reloce é ouro. Eu son desas que pensan que o medo é algo que temos todos, cada un o seu, é algo que nos caracteriza. O feito de ser felices é tentar deixar atrás ese medo. Porque, a quen non lle atrae o prohibido? O que diga que non, minte. E iso xa é peor ca o medo.