Eu si sei facer oídos xordos, ainda que as palabras non sexan necias

-Ei, para o carro! Cantos levas xa?

+Un par deles, creo. E ruliña non vou parar aora.

-Si un par claro. Quéresme decir por que non paras dunha vez? Por que non te deixas de tanta tontería? Non te das conta de que así non vas a ningures?

+Mírame, despois de todo, cres que me importa? Xa pasei polo que tiña que pasar, xa chorei o que tiña que chorar, xa rin o que tiña que rir, xa disfrutei o que tiña que disfrutar. E agora que os tempos cambiaron, apetéceme seguir bebendo, e sabes? Vouno facer.

-Así me gusta, traga muller traga. Así se solucionan os problemas, un tras outro ata quedar cega, ata non poder máis.

+Tes ti unha solución mellor? Porque ata o de agora, eu non a atopei.

-Non, non a teño, pero aseguroche que a hai e ben mellor ca esta.

+Pois búscaa, a ver se é verdade que a hai.

-Non cambiaches nada eh, decías que te volveras independente, que xa podías ti soíña e estasme decindo que che busque eu a solución aos teus problemas?

+A onde queres chegar con isto? A que pare de beber?

-Por min podes acabar a bebida toda do bar se queres.

+Muller, non estou para pensar, queresme decir a onde collóns me queres facer chegar con tanta filosofía?

-A que sigues sendo ti, a mesma gilipollas de sempre, que non ten o valor suficiente como para enfrentarse aos seus problemas, a que pensa que o sabe todo, e non sabe nada, a que se vai de feliz e chora polas esquinas, a que está deprimida ata as orellas e o único que se lle ocurre é beber como unha descosida.

+Que queres que faga? Que baile unha muiñeira? Non, non me apetece.

-O que quero é que tires para adiante, que non vai ser a única pedra que atopes no camiño e se a todas lles das a mesma solución, vai pedindo un transplante de fígado eh guapiña.

+A todo isto, quen ves sendo ti?

-Alguén que te coñece de sobra

+Eu nunca na miña vida te vin

-Se sigues asi ainda me vas ver menos

+Aora aparecenme puntos de apoio asi de súpeto, ves? beber non é tan malo eh

-As conciencias tamén falamos, as verdades doen, e como vexo que non consigo nada, voume indo. Tómalle outra a miña saude!

+E aqui volvo quedar, no medio da xente eu e o meu cubata. O típico, que non sirvo para esto. Disque o tempo o cura todo, pois xa está, nin conciencia nin nada, tempo. Camareiro, ron con cola por favor.