Indescriptible.

Vives de soños, de ilusións, sabes que é temporal, que non vai a ningures. Non importa, ti estás ben, agora si o estás. Deixaches de mirar atrás. Vives dalgo que ninguén ve, só ti; que ninguén percibe, só ti. Podo erguerme cada mañá cun par de bágoas nos ollos, pois a realidade doe. Pero estas, co paso das horas evapóranse, desaparecen, maxia. Hai palabras que son demasiado increibles. Un quérote é moi fácil de pronunciar, sentilo xa é outro cantar. Ilusións, son iso, pero realmente eu si creo cada un deses quérote. Por que? Porque creendoos son un pouco máis feliz, porque a min gústame vivir de soños, porque aprendín a mirar por min, por estar ben. E cal foi o resultado? Miles de abrazos, millóns de quérotes, trinta mil sorrisos. Un gran soño, limitado. Non quero pensar cando vai ser o último quérote ou a última aperta . Se o penso volvo precisar desas palabras, increíbles. Todo isto, invisible, inevitable, increíble, incomprensible, de tolos, definitivamente PERFECTO.