Rompemos coas regras.

É estrano ver como todo o mundo cambia. Ás veces considero que non é todo o mundo, senón eu que me empeño en tirar por camiños que son imposibles de andar. Será que a sociedade seguirá pelexando porque eu deixe de ser eu. Pero as miñas ganas, o meu sorriso, a miña maneira de ser segue ahi, non muda. O meu propósito segue a ser o de disfrutar a cada paso. Que si, eu tamén teño momentos de debilidade, ao mellor máis dos que aparenta, que xa é dicir; mais teño outros tantos momentos nos que quero sentirme única, sentirme bébeda dun mundo no que so abundan as risas. Eu son eu nin máis nin menos, estarei ahi, onde queirades que estea, pero hei de estar como eu queira estar. Así impoñente, como soa. As cousas xa son distintas. Medra o meu espíritu crítico. Critícome a min mesma a diario. Desexo de superación, infinito. Autosuficiencia. Independencia. Eu. Unha. Pensamentos patas arriba. Indisciplinada. Diferente. Imperfecta, pero tampouco pretendo selo.