Tic tac.

Odio o contrarreloxo. Danme medo os cambios. Aínda sabendo que me levei de todos os momentos bos e menos bos cun sorriso. A pesar diso, agonizo. Agonizo de pensar que nalgún momento as cousas non poden ir tan ben. Érgome cun nó na garganta, pero co paso das horas vaise, e ármome de forza. Se puiden con dúas ben podo con tres e con catro. Non quero saber aínda como vai ser. Pero detesto ter que recordar todos os días que queda menos.