Non tirarei de reproches, sóbrame dun adeus

É ironico que escriba un pequeno texto fai escasas horas decindo carpe diem, e agora estea así. Aínda non fai tanto que consideraba que o tiña todo. Agora sei que teño o necesario, nin máis nin menos. Son ese paxariño que vai de bandada en bandada, que non atopa o seu verdadeiro lugar. Que convive, ou máis ben deixa vivir. Sei que non hai un lugar específico que leve o meu nome. Buscalo é perder o tempo. O tempo non sobra, non o regalan. Non o vou perder. Se hai que voar soa de bandada en bandada, vóase e punto.