Inevitable, case como respirar.

Resulta extrano ver como, dun momento a outro, sen previo aviso, os recordos deciden acumularse e golpearte nas fazulas con toda a súa forza. Recordos de fai tanto que eres incapaz de contar os días, pero recordos de algo que, ao fin e ao cabo e, por moito que trates de evitalo, foi REAL. Tan real como que agora te atopas ahí, frente a eles, lendo esas estúpidas cartas que criches destrozadas por completo. Repasando cada punto e cada coma e revivíndoas pouco a pouco porque, sí, sabíaste de memoria cada espacio e cada bonita curva desa caligrafía tan redondeada.

E é que hai recordos que, sen remedio algún, teletransportan. Que fan que se che poña a pel de galiña como se che puxo no momento que os viviches por primeira vez, que a respiración che falle e que, ainda que ese inexpicacble nó no estómago non desapareza, sexan recordos que sempre acabarán por arrincarche un sorriso.

E era de esperar, no momento en que lin ese punto e final da última das cartas souben que non quería que estas acabaran coma o resto. Non quería acabar con elas, rematar ca historia. Era inevitable porque, por moito que me empeñara en convertir aquelas páxinas en meras follas en branco, tiña claro que, no seu interior, cada coma, cada palabra ou cada suspio xunto cun sorriso tímido estaba ahí, perfectamente. Como se se tratase do primeiro día.

Preciso dunha reconstrucción.

Camiñando lentamente, paso a paso, sen saber a onde ir. Desconectar antes que todo empece a dar voltas, me perda e volva a onde xa estiven algún día. Secadra sexan os simples recordos que me atrapan e me morden, que ainda que as marcas non doian, nunca se borran. Secadra foi que xa o viña vir de lonxe. Porque despois de todo dinme conta que máis que todo preciso tempo, preciso entender en que me equivoquei. Catro paredes e un teito xa non son suficientes, preciso ver o ceo claro que perdín de vista, preciso sentir o vento de nordés nas miñas meixelas. Preciso orientarme e saber onde se encontra o este para coñecer por onde se ocultará o sol.

Eliminando recordos.

É hora de desaparecer, de olvidar, de deixarse levar. Chegou o momento de dar volta, de pasar páxina, de quitar dous puntos aos suspensivos. Poñerse en pé, coa cabeza ó alto mellor, que resulta máis divertido. Borrar memorias e almanezar o necesario no meu subconsciente.

Antes, agora, despois.

Pode parecer que algo que ven con data de caducidade é algo negativo. Eu aprendín a mirarlle o lado positivo a maioría das cousas, e iso tamén o ten. Algo que trae consigo un final fai que cada minuto se disfrute coma unha vida enteira, fai que xuntos non se perda o tempo, que saibamos ser nós, sen ninguén máis. Sinceramente o que ven con data de caducidade, é do mellor, é perfecto. Agora sei o que son, e son eu porque ti foches, porque ti eres e porque ti serás. Cun fin que chegou, chega ou chegará. Hai recordos que se van co vento, porque a nosa mente lle estorban, e outros que montan ahi campamento para toda a vida, para sempre. Finais felices só son de contos de fadas, ou iso din.

Eu si sei facer oídos xordos, ainda que as palabras non sexan necias

-Ei, para o carro! Cantos levas xa?

+Un par deles, creo. E ruliña non vou parar aora.

-Si un par claro. Quéresme decir por que non paras dunha vez? Por que non te deixas de tanta tontería? Non te das conta de que así non vas a ningures?

+Mírame, despois de todo, cres que me importa? Xa pasei polo que tiña que pasar, xa chorei o que tiña que chorar, xa rin o que tiña que rir, xa disfrutei o que tiña que disfrutar. E agora que os tempos cambiaron, apetéceme seguir bebendo, e sabes? Vouno facer.

-Así me gusta, traga muller traga. Así se solucionan os problemas, un tras outro ata quedar cega, ata non poder máis.

+Tes ti unha solución mellor? Porque ata o de agora, eu non a atopei.

-Non, non a teño, pero aseguroche que a hai e ben mellor ca esta.

+Pois búscaa, a ver se é verdade que a hai.

-Non cambiaches nada eh, decías que te volveras independente, que xa podías ti soíña e estasme decindo que che busque eu a solución aos teus problemas?

+A onde queres chegar con isto? A que pare de beber?

-Por min podes acabar a bebida toda do bar se queres.

+Muller, non estou para pensar, queresme decir a onde collóns me queres facer chegar con tanta filosofía?

-A que sigues sendo ti, a mesma gilipollas de sempre, que non ten o valor suficiente como para enfrentarse aos seus problemas, a que pensa que o sabe todo, e non sabe nada, a que se vai de feliz e chora polas esquinas, a que está deprimida ata as orellas e o único que se lle ocurre é beber como unha descosida.

+Que queres que faga? Que baile unha muiñeira? Non, non me apetece.

-O que quero é que tires para adiante, que non vai ser a única pedra que atopes no camiño e se a todas lles das a mesma solución, vai pedindo un transplante de fígado eh guapiña.

+A todo isto, quen ves sendo ti?

-Alguén que te coñece de sobra

+Eu nunca na miña vida te vin

-Se sigues asi ainda me vas ver menos

+Aora aparecenme puntos de apoio asi de súpeto, ves? beber non é tan malo eh

-As conciencias tamén falamos, as verdades doen, e como vexo que non consigo nada, voume indo. Tómalle outra a miña saude!

+E aqui volvo quedar, no medio da xente eu e o meu cubata. O típico, que non sirvo para esto. Disque o tempo o cura todo, pois xa está, nin conciencia nin nada, tempo. Camareiro, ron con cola por favor.

Indescriptible.

Vives de soños, de ilusións, sabes que é temporal, que non vai a ningures. Non importa, ti estás ben, agora si o estás. Deixaches de mirar atrás. Vives dalgo que ninguén ve, só ti; que ninguén percibe, só ti. Podo erguerme cada mañá cun par de bágoas nos ollos, pois a realidade doe. Pero estas, co paso das horas evapóranse, desaparecen, maxia. Hai palabras que son demasiado increibles. Un quérote é moi fácil de pronunciar, sentilo xa é outro cantar. Ilusións, son iso, pero realmente eu si creo cada un deses quérote. Por que? Porque creendoos son un pouco máis feliz, porque a min gústame vivir de soños, porque aprendín a mirar por min, por estar ben. E cal foi o resultado? Miles de abrazos, millóns de quérotes, trinta mil sorrisos. Un gran soño, limitado. Non quero pensar cando vai ser o último quérote ou a última aperta . Se o penso volvo precisar desas palabras, increíbles. Todo isto, invisible, inevitable, increíble, incomprensible, de tolos, definitivamente PERFECTO.

Imposible, inevitable

Os acontecementos suceden, porque simplemente teñen que suceder. Ninguén entende o por que. En cada un deles, sempre hai uns que gañan e outros que perden. Mais, as veces o que é positivo para un, tamén o é para o outro. Ver a realidade non é tarefa sinxela para ninguén, pero cando a tes diante e a asumes, cando non tes outro camiño por onde tirar, sixelamente porque non che apetece, esa realidade que aparentemente te desfavorece, faite feliz. Teño moi claro que nunca vou ter o que quero, non está para min. En todos os lares nace xente con estrela e outra estrelada, eu pertenzo ao segundo. A pesar de todo isto, recorda que os teus sorrisos reflictiranse nos meus, prometido.

É unha loucura.

Sí, teñoo claro que non son todo o querida que pensaba. Pero son o suficientemente querida como para estar nas nubes. Un sitio brando, acolchado, donde cada golpe é insípido, coma se nada. Unha cabina insonorizada, donde se fan oídos xordos a palabras necias. Un lugar onde ninguén ignora a ninguén, simplemente se demostran os sentimentos. Un espacio onde existe o vermello paixón, o verde esperanza, o branco da paz. Non é idílico, é superior a iso. Estou soa, teñoo admitido, pero aquí non existe ese sentimento, porque sempre vai haber alguén que te faga rir.

Non se ve, é demasiado grande.

Por enriba de todo esto que estás a ver, as cores, o teu ordenador, o espacio que te rodea. Por enriba de todo eso que pode estar escoitando, a música, o son das teclas ou a túa nai berrando. Moi por enriba hai algo invisible. Ninguén o ve, pero está ahí. Sabes que se non estivera ti non serías ti. Só serías simple pó, que se desfai co vento. Pero polo de agora eres ouro macizo, ao decir isto teño en conta que non todo o que reloce é ouro. Eu son desas que pensan que o medo é algo que temos todos, cada un o seu, é algo que nos caracteriza. O feito de ser felices é tentar deixar atrás ese medo. Porque, a quen non lle atrae o prohibido? O que diga que non, minte. E iso xa é peor ca o medo.

Non tirarei de reproches, sóbrame dun adeus

É ironico que escriba un pequeno texto fai escasas horas decindo carpe diem, e agora estea así. Aínda non fai tanto que consideraba que o tiña todo. Agora sei que teño o necesario, nin máis nin menos. Son ese paxariño que vai de bandada en bandada, que non atopa o seu verdadeiro lugar. Que convive, ou máis ben deixa vivir. Sei que non hai un lugar específico que leve o meu nome. Buscalo é perder o tempo. O tempo non sobra, non o regalan. Non o vou perder. Se hai que voar soa de bandada en bandada, vóase e punto.

A tontas e a tolas.

Cando o vento zoa, forte, levando consigo todo o que pode e máis. O meu corpo estremécese, sinte medo, tembla. Tápaste con todas as mantas, pechas os ollos, forte. Creo que nese intre si se sente soidade, morriña. Falta algo ao teu carón, algo que non tes nin vas ter, sábelo. É lóxico. A perfección non existe. Os finais donde se comen perdices, tampouco. Só se me ocurre pensar, entre batida e batida de vento, carpe diem. Que o que quero agora vouno disfrutar agora, sen pensar nun máis alá. Que non sei o que é o correcto, pero tampouco quero sabelo. Éxtasis é eso que sintes cando os sorrisos invaden a túa face. A min pásame. Se non é o correcto, qué máis da? Cada amencer vale a pena. Se o futuro ven mollado, con choivas de bágoas abundantes e ceos anubrados, deixao vir. Cada un destes sorrisos será compensado cunha desas bágoas. Din que a vida son dous días, eu polo de agora sigo querendo rir, din que me favorece.

Agora por ti, agora por min.

Cando tes consciencia de ti mesma, aprendes realmente a contar. Contas que hai miles de momentos vividos e cen millóns deles por vivir. Contas que bebeches vinte chupitos e quedan cen por beber. Podes contar os suspensos experimentados e os que che quedan por vir. Cen mil veces que choraches, e dez millóns que che quedan. Mil bágoas de cancodrilo, dez mil con sentimento. Vintaecinco veces que te sentiches arroupada por cada cen momentos en compaña, menos da metade. Dez dedos nas mans, outros tantos nos pes. Eu sei cantos me sobran ou me deixan de sobrar para contar aquelas persoas coas que verdadeiramente podo contar. Poden soar a pouco, máis ben case a nada, pero son os que me manteñen ahi. As persoas teñen como obxectivo inconsciente sentirse arroupadas e queridas polos demáis, eu son persoa e polo tanto tamén teño ese obxectivo. Pero golpe tras golpe, os meus ollos abren, o vaso enche. Sei perfectamente por que persoas teño necesidade de sentirme querida. Creo que elas tamén o saben. Reciprocidade, creo que esa é a palabra.

Agora que veña o que teña que vir.

Cando caia, erguereime aprendendo a lección. Cando chore dabondo, rematarei por rir. Cando me namore, darei todo e máis. Cando alguén se namore de min, finxireime importante. Terxiversarei información sempre que sirva de algo. Farei como se fose única e especial aínda que, coma todos, soamente serei unha máis de quen sabe qué grupo en vaite ti a saber qué lugar. Prohibireime o alcol e bebereino ás agochadas, prometereime que estudio e mirando os papeis a miña mente comezará a voar. Farei o que miña nai mande cando está calada. Simplemente serei eu mesma baixo unha apariencia. Porque si, seguirei bebendo, vagueando e desobedecendo, porque esa son eu. Loitarei polo imposible, deixarei atrás o camiño fácil. Así de sinxelo parece o que realmente é tan complexo. Por último, seguirei escapando polos cerros de Úbeda en vez de ir ao grano, porque iso si é difícil.

Rompemos coas regras.

É estrano ver como todo o mundo cambia. Ás veces considero que non é todo o mundo, senón eu que me empeño en tirar por camiños que son imposibles de andar. Será que a sociedade seguirá pelexando porque eu deixe de ser eu. Pero as miñas ganas, o meu sorriso, a miña maneira de ser segue ahi, non muda. O meu propósito segue a ser o de disfrutar a cada paso. Que si, eu tamén teño momentos de debilidade, ao mellor máis dos que aparenta, que xa é dicir; mais teño outros tantos momentos nos que quero sentirme única, sentirme bébeda dun mundo no que so abundan as risas. Eu son eu nin máis nin menos, estarei ahi, onde queirades que estea, pero hei de estar como eu queira estar. Así impoñente, como soa. As cousas xa son distintas. Medra o meu espíritu crítico. Critícome a min mesma a diario. Desexo de superación, infinito. Autosuficiencia. Independencia. Eu. Unha. Pensamentos patas arriba. Indisciplinada. Diferente. Imperfecta, pero tampouco pretendo selo.

En boca pechada non entran moscas.

Porque é incoherente. Pero a pesar diso, nada importa. Parece incrible, parecía que a inocencia dunha cativa xa se esfumara de min. Non, aquí está. Funciono a control remoto, inevitablemente. Que dis esquerda? A esquerda vou. O meu único obxectivo a cumplir é que aínda que o meu se agoche os vosos sorrisos fagan que se me escape algunha risa. Tanta tontería nun corpo tan miúdo, sorprendente. Pero asi é, son eu. Agora sei que en boca cerrada non entran moscas.

A veces yo también la quería.

Que roubar se estás morrendo de fame, non está mal. Que quen rouba ao ladrón ten cen anos de perdón. Que o que mata en defensa propia non está mal visto. Que o que minte por salvarse é egoísta, pero o que minte por axudar aos demáis é Dios. Que as cousas boas e malas dependen do punto de vista e da situación. Que para darse de conta de que buscar é tempo perdido e de que agardar é un camiño sen saída, sempre hai tempo. Que cada cousa ao seu tempo, e cada cousa no seu lugar.

Non esperaba nada, e chegaches ti.

A maioría das veces non sei como explicarche que todo o que fago é porque te quero demasiado. Quizais máis do que debería ou menos do que tería que facelo. Pasa o tempo, e sigome estremecendo cada vez que te sinto cerca, supoño que por puro instinto. Non sei dende que tan alto saltaría un precipicio se ti me esperas abaixo e me pides que te acompañe. E non sei se o que fago o fago mal, se fago demasiado ou se me falta moito para cumplir as túas espectativas.